GESCHIEDENIS MONTE ROSA

 

In 1958 opende de Nederlandse Congregatie van de Zusters Dominikanessen van Bethanië het “Jeugddorp Monte Rosa” te Kessel-Lo: een ‘gezinsvervangend tehuis voor sociaal verwaar­loosde en thuisloze kinderen’.

Het was het eerste tehuis in België met verticale (groten en kleinen in dezelfde groep) en gemengde (jongens en meisjes samen) leefgroepen. Met dit opvoedingssysteem werd gestart in samenwerking met Prof. R. Dellaert en enkele andere medewerkers van de Leuvense Uni­versiteit.

Het lag (en ligt nog) in een groot en bos­rijk domein langs de Heidebergstraat. Aanvankelijk waren er twee leefgroepen van elk twaalf kinde­ren, ondergebracht in twee woningen : de hovernierswoning van het kasteel en een woonhuis-café, gelegen aan de rand van het domein. De Zusters woonden in het kasteel, momenteel ‘het kasteel van Heiberg’.

In 1968 breidde men uit en werd er een paviljoen bijgebouwd. De kinderen uit de hovenierswoning gingen naar het paviljoen. In het centrale gebouw werden de burelen voor de directie en de administratie ondergebracht, evenals logeerkamers, een therapielokaal, een ziekenkamer en een winkelruimte. Het was de bedoeling een echt jeugddorp uit te bouwen met vijf à zes paviljoenen. Om financiële redenen is dit niet doorgegaan. Een deel van het centrale gebouw werd dan omgebouwd voor een derde leefgroep.

In 1973, na vijftien jaar werking, werd Monte Rosa overge­dragen aan de Zusters der Christelijke Scholen van Vorselaar. De gemeente Kessel-Lo kocht het kasteel en een deel van het domein en de Zusters van Vorselaar kochten het andere deel. De zusters betrokken de hovenierswoning.

In 1969 waren er drie leefgroepen met elk twaalf kinderen en drie opvoedsters.

In 1974 werd het aantal kinderen, omwille van de subsidienor­men, van twaalf op vijftien per leefgroep gebracht, waardoor de maximale bezettingscapaciteit van Monte Rosa vijfenveertig kinderen werd. Door een besparingsmaatregel op residentiële plaatsen, vanuit het ministerie, werd in 1992 de capaciteit teruggebracht op vierenveertig jongeren.

Sinds 1978 heeft Monte Rosa één studio die werd ingeschakeld om de jongvolwassenen voor te bereiden op het (begeleid) zelfstandig wonen. Omdat dit laatste binnen de werking een belangrijk aandachtspunt is, bouwde men in ’88 nog twee studi­o’s bij. De studio’s waren verbonden aan leefgroepen maar vormden toch een apart geheel.

In februari ’84 kreeg Monte Rosa een erkenning voor begeleid zelfstandig wonen van vijf jongeren. Sinds 1999 kunnen er 9 jongeren in begeleid zelfstandig wonen begeleid worden.

Door een personeelsuitbreiding en het vrijkomen van een huis van de zusters in het centrum van Herent, kon eind 1990 gestart worden met een extra groep, naast de drie verticale groepen: een trainingscentrum, oorspronkelijk erkend voor zes jongeren. Hier kon intensief gewerkt worden aan zelfstandig­heid. Sinds 1996 maken ook twee studio’s deel uit van het trai­nings­centrum.

In 1975 werd er een kwart-time pedagoog aangeworven, en in 1976 een kwart-time maatschappelijk werker. In de loop van de jaren zijn zowel het aantal begeleiders als het aantal bijzon­dere functies uitgebreid. Er werd ook een secre­taresse aange­worven.

Vanaf 1999 werkten er in de 3 verticale groepen telkens 5 bege­leiders, voor een groep van een 12-tal kinderen, en in het trainingcentrum zijn er vier begeleiders voor 6 jongeren (en de begeleid zelfstandig wonende jongeren). Daarnaast kan er een extra bege­leider in de 4 groepen ingeschakeld worden en is er tevens een drie-vierde-tijdse eerste begeleider.

Voor elke groep was er een halftijdse gezinsbegeleider voor­zien, ver­deeld over 3 personen, en voor heel Monte Rosa een vol­tijdse team­be­gelei­der (verdeeld over 2 halftijdse krachten).

In de beginperiode werden in elke groep en op verschillende omkaderingsfuncties zusters tewerkgesteld. In de loop der jaren verminderde het aantal zusters in het personeelsbestand van de voorziening. De laatste religieuze die officieel werkzaam was, was de directrice. In 1997 werd ook deze functie overgedragen aan een leek. Via de Raad van Bestuur en ‘achter de schermen’ blijven de zusters echter erg betrokken en steunend aanwezig.

In 2003 werd een grondige reorganisatie doorgevoerd. Verschillende knelpunten, oa wettelijke, konden alleen ‘opgelost’ worden door enkele grondigere wijzigingen. Ook hoopte Monte Rosa op die manier beter te beantwoorden aan de hulpvraag van de sector.

Zo werd er in het huis in Herent gestart met een adolescentengroep (+ 14 jarigen) en werd het trainingscentrum van Herent naar Kessel-Lo overgebracht. Door het team van dit TCK (trainingcentrum voor kamerbewoning) werden zowel de jongeren die op studio wonen (maximum 9 jongeren) als de jongeren die op BZW (begeleid zelfstandig wonen) zijn, begeleid.

Twee leefgroepen bleven ‘verticaal’. Het belang van gezinnen die door één team begeleid kunnen worden en het pedagogische en huiselijke aspect van groteren en kleineren die samen opgevoed kunnen worden, blijft een belangrijke pijler van Monte Rosa.

 

 

Personeelsleden werden ‘herverdeeld’ binnen deze vier groepen waardoor in elk team een 5-tal vaste begeleiders tewerkgesteld worden. Elk team bleef ook een ½ gezinsbegeleider en ¼ teambegeleider houden. Functies werden uitgeklaard, gezuiverd en duidelijker omschreven.

Ook het kwaliteitsdecreet dat sinds 1997 in de sector van toepassing is, heeft dit proces ondersteund. Procedures, functieomschrijvingen, visies, afspraken, checklists, communicatiekanalen, overlegorganen, … werden de laatste jaren zeer kritisch bekeken, aangepast en gecommuniceerd. Werken aan kwaliteit blijft een verantwoordelijkheid van alle medewerkers, ieder binnen zijn eigen functie. Het kwaliteitshandboek blijft een dynamisch werkdocument dat regelmatig opnieuw moet aangepast worden.

Sinds 01/01/2013 is Monte Rosa ingestapt in het EMK ( Experimenteel Modulair Kader ) en is ze erkend als organisatie die de volgende modules aanbiedt :

  • Module verblijf :40
  • Module contextbegeleiding basisintensiteit: 43
  • Module contextbegeleiding autonoom wonen baisintensiteit : 5
  • Op 1/1/2014 is Monte Rosa gefusioneerd met VZW De Vlieger te Deurne.

 

Vanuit hun geschiedenis –ze zijn beiden opgericht door de Zusters van de Christelijke Scholen- bestaat er reeds jaren een intensieve samenwerking tussen de VZW Monte Rosa en de VZW De Vlieger uit Deurne. Beide raden van bestuur vergaderen samen. Beide directies hebben heel regelmatig overleg. Er wordt samen nagedacht over projecten en visieteksten, …

Vroeger waren zijn één VZW, maar door de toenmalige regelgeving zijn zij moeten opsplitsen. Nu is deze regelgeving weggevallen en een fusie leek dan ook een logische volgende stap.

Wij geloven dat dit een meerwaarde kan zijn voor beide organisaties. De schaalvergroting schept heel wat mogelijkheden wb draagvlak, verdeling van taken, efficiëntie, …

De toekomst geeft ongetwijfeld nog heel wat uitdagingen waar Monte Rosa ook aan zal moeten beantwoorden, denken we maar aan de wijzigende noden van jongeren in de maatschappij, de vele, soms detaillistische en zeer praktische, wetgevingen die op ons afkomen, …

De eigen werking voortdurend in vraag stellen en optimaliseren blijft dan ook een belangrijk aandachtspunt.